سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٥٠

بوالحسن تبريزى شبسترى

« هذا كتاب لؤلؤ العبرات . بسمله . در ستايش جناب بارى عزّ اسمه و منقبت حضرت نبوى و اشارت به مناقب حضرت مرتضوى عليه السلام .

بنازم قدرت آن خالق يكتاى بىهمتا * كه در يك كن بياورد از عدم دنيا و ما فيها

انجام :

« بوالحسن » از گردش گردون مرنج * كى ميسّر مىشود بىرنج گنج

و ديگرى يعنى نسخهء شماره 2614 نيز به خط خود شاعر و بسال 1293 ه . ق . در استانبول نوشته شده و مجدول و مذهب ، با سرلوحى زيبا و شامل نه فقره مثنوى ، و قصايد و غزليات و ترجيعات و . . . در واقع كليات بوالحسن است و آن در 240 برگ 17 - 18 سطرى و مجموعا پيرامن نه‌هزار بيت است .

آغاز كليات :

هرآن سرى كه به فرق سنان نگردد تاج * چگونه او ز محبّت توان كند معراج

آغاز مثنوى اول :

بنام خداوند داناى داور * به ميناى گردنده آراى اختر

به امرش كند مهر ، گردون‌نوردى * كشد نقش زرين رخ لاجوردى

انجام كليات :

به‌جز عشق حسينم كار نبود * بخوان ، از بوالحسن اين يادگار است

در كلياتش عشق به مولاى متقيان و اولاد اطهارش موج مىزند و به شعر متوسط او صفا مىبخشد .

دو مطلع از قصايدش در مدح على ( ع ) :

ديد فلك يك‌دمى غنچهء خندان مرا * كرد ز دست قضا چاك گريبان مرا

* * *

سحر از مشرق هيجا ، عيان شد بيضهء بيضا * نهان شد زاغ شب‌آسا به زير شهپر عنقا

در مصائب سيد الشهداء ( ع ) :

شد بر بلا ز بارگه كبريا صلا * افراخت دست سوى لوا خسرو ولا

* * *

حسين داد به بازار كربلا قد و بالا * به عرصه‌گاه قيامت نهاد قامت و الا

( كليات ؛ فهرست كتابخانهء ملى تبريز جلد سوم ، ص 1177 )