سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢٤

امين تبريزى

حاجى امين الدّين مشهور به حاجى دده ، حاجى بابا از سخنوران سدهء هشتم ه . ق است . و در علم تفسير و حديث ماهر و در فن شعر به غايت قادر بود و اكثر « امين » و گاهى به سبب ارادتى كه به شيخ نور الدّين اسفرايينى داشت « نورى » تخلص مىنمود ، قصايد متعددى در مدح امير شيخ حسن نويان ( متوفى در 757 ) گفته و روزگارى هم در بغداد به منادمت پسر وى سلطان اويس ( متوفى در 776 ) گذرانيده است . در اواخر عمر از بغداد به تبريز آمده و باغى ساخته و به افاده پرداخته و به سال 758 ق درگذشته است مؤلف صحف ابراهيم ديوان 2500 بيتى او را ديده ، از اوست :

جان مشتاقان به بويت زنده از باد صبا * حبّذا بادى كه از كوى تو آيد حبّذا

ديدهء جانم به اشراق جمالت روشن است * گرچه چشمم هست از آن طلعت به حرمان مبتلا

نور عينى ز آن سبب دورى ز صورت از نظر * عين نورى ز آن سبب از دور نزديكى به ما

دامن مشكين تو گر سايه بر چين افكند * برنخيزد تا ابد از خاك چين گرد خطا

* * *

با آنكه هواى تو بلاى دل و دين است * در سينهء ما مهر رخت صدرنشين است

از ضعف مجال نفسم نيست و گر هست * دور از تو ، همانا نفس بازپسين است

* * *

تا كى آخر لعل نوشينت به مىخواران رسد * زلف مشكينت به دست ناسزاواران رسد

راه بىپايان و شب تاريك و منزل ناپديد * هم مگر لطفت به فرياد طلب‌كاران رسد

همچو ذره در خروش آيند پيش آفتاب * سايه‌ات گر بر سر خاك هواداران رسد

* * *