سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢١

6 - متفرقه 8 جلد :

بزن اى چنگ‌زن لحنى كه بر مرده روان بخشد * بسر شور و طرب آرد ، بدل تاب‌وتوان بخشد

نواى چنگ تو بر تن روان جاودان بخشد * به قلب تيرهء مردم صفاى آسمان بخشد

نواى تو مگر از دل غم و اندوه بزدايد . * شوم مبهوت و سرگشته از آن آهنگ روحانى

كنم سير جهانى را در آن اسرار پنهانى * غم دنيا فراموشم شود از لطف يزدانى

بدور سفرهء حيرت بخوانندم به مهمانى * سروش رحمت حق ديدهء پوشيده بگشايد

نمىدانم چه اسرارى است در الحان موسيقى * شود جارى بدلها همچنان فرمان موسيقى

به بيماران دل بايد دهى درمان موسيقى * به دلها مىنشيند چون جهد پيكان موسيقى

چو آهنگى به گوش آيد ، دلم از دست بربايد

چو قلب من ، همىلرزد نواى دل برانگيزد * اگر تارى نلرزانى نوا از وى كجا خيزد

بهر آهنگ دلسوزى نواى دل برآميزد * از اين آهنگ اشك چشمهاى من فروريزد

به پيش چنگ دل گوهر برافشاند ببخشايد

چو لحنى پنجهء شيرين بتار ساز بنوازد * دلم بر رقص مىآيد چه خوش رقصى بياغازد

كه رقص و ساز در محفل به يكديگر همىسازد * نواى خوش بيك حمله سپاه غم براندازد

جهان ديگرى از غيب روى خويش بنمايد

بزن ، آرى بزن چشم دلم حيران آن پنجه * نه تنها تارهاى ساز در فرمان آن پنجه

شود تار وجود من به انگشتان آن پنجه * بزن تار حياتم پاره كن قربان آن پنجه

نمىدانى ، غم و شادى چو عمر ما نمىپايد

( ياد ياران ص 30 - 37 )