سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢١٤

اشعرى تبريزى

و در جايى باز از تبريز چنين نام مىبرد :

اى رفيقى كه در زمانه نزاد * مادر دهر چون تو آزاده

در همه شهر و ملكت تبريز * نيست همچون تو آدميزاده

ز كرم حال اين رهى بنگر * كه چسان كارش مشكل افتاده

و در جايى گويد :

زند بر روضهء فردوس طعنه ملكت تبريز * بعهد دولت‌شه ناصر الدين شاه ملك‌آرا

ايضا

سپس از ماه بهمن چون مه اسفنديار آمد * به شهر كهنهء تبريز از نو شهريار آمد

وليعهد خديو ملك ايران ناصر الدين شاه * كه رايش همچو دينش بس متين و استوار آمد

براى پيشوازى از سوى تبريز عشرت‌خيز * زن و مرد و جوان و پير ، بيرون از شمار آمد

ص 255 - 254

باز گويد :

دلا برخيز و استقبال جانان كن كه جان آمد * بجان مانند كردم تا بدانى دل‌ستان آمد

سحرگه هاتفى ديدم ندا مىكرد از گردون * كه ماه آسمان ديشب به آذربايجان آمد

در چند جا عبارات تركى به كار برده است :

گاو گردون را يا رب به درد شير كزو * اين همه ناز بما از كپك اوغلى كپك است

ص ( 82 ديوان )

و در جايى خود را عراقى مىخواند و مىگويد :

نه ز اهل مناجاتم و نه ز اهل خرابات * فارغ منم از كشمكش كشف و كرامات . . .

زين بيش اگر گويم ترسم كه بگويند * تركان ، كه قميش قويمه عراقى بحجامات

ايضا

گذرى گر بسر كوى تو افتد بازم * سر و جان را بسر و پاى تو از دل بازم

نيست در خطهء تبريز نگارى چون تو * هم مگر بخت كشد رخت سوى شيرازم

ص 91

از غزلهاى اوست :