سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢١٣

اشعرى تبريزى

غزل‌سرائى من در هوى و عشق بتى است * كه نيستش بجهان در جمال و حسن همال

من از تمام جهان بسته‌ام نظر كه كسى * مرا نگويد كز اصفهان بود دجال

( ص 32 ديوان )

و در جايى خطاب به عم‌زادهء خود گويد كه من بهواى تو كه مقيم اصفهانى ، گاهى به اصفهان مىآيم .

ايا ز روى تو گلشن فضاى اصفاهان * و يا ز راى تو روشن هواى اصفاهان

براى اينكه تو دارى در اصفهان مسكن * كند دل من گه‌گه هواى اصفاهان

ز من بگو به محمد على بن صادق * كه اى بدستم بسته حناى اصفاهان

به ياد دارى آن روزها كه در تبريز * همىسرودى جانم فداى اصفاهان

چه شد كه ايدون از اصفهان شدستى سير * ز دست مردم ناخوش لقاى اصفاهان

قسم به جان تو و احمد و حسن كه مرا * نمانده است نظر در قفاى اصفاهان

مگر براى سماعيل و عابدين و تقى * كه هر سه را ، ندهم در بهاى اصفاهان

خوش آن زمان كه محمد زمان شيرازى * ز دست تار تو بشكست پاى اصفاهان

ز بو سليك وز هادى و زابل و غزال * به بست حنجرهء عود و ناى اصفاهان

در ديوان اشعرى به شاعرى بنام انجم برمىخوريم :

انجم اى شاعر بديع سخن * كه مديح است در جهان فن تو . . .

ص 413

در جايى نيز از شاعرى سرير تخلص ياد مىكند :

سريرا صرير قلم گوش كن * مى وحدت از جام جم نوش كن

مگو مدح آن‌كس كه ممدوح نيست * مسوزان ته شمع ، خاموش كن

ص 113

و جايى هم ميرزا محمد على سروش را مخاطب قرار داده گويد :

سروش اى سزاوارتر نكته‌دانى * ز من بشنو اين نكته را گر توانى . . .

ص 7

در توصيف ميرزا محمد حسن زنوزى :

حبيب من حسن نام حسن‌رو * شنو اين نكته زين مرد سخن‌گو