سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٠٤
اسد تبريزى
قطع نظر ز شاهد و ساغر نمىكنى * شرم از خدا و ساقى كوثر نمىكنى
( تذكرهء نصرآبادى ، ص 404 - قاموس الاعلام ، ج 2 ، ص 835 - دانشمندان آذربايجان ، ص 37 - الذريعة ، ج 9 ، ص 68 )
اسد تبريزى
اسد تبريزى
مير اسد اللّه از تبريزيهاى ساكن اصفهان و از سخنوران سدهء 11 ه . ق . است . به نوشتهء نصرآبادى گويا داماد زاهد بيگ پدر ميرزا محسن بوده و با نصيراى همدانى ( متوفى در 1030 ) مصاحبت داشته ، سفرى به هند كرده و در آنجا وفات يافته است از اوست :
طرفه حاليست كه آن آتش سوزان از من * دور تر مىشود و بيشترم مىسوزد
دربارهء ترجمهء شاعر و ابيات منسوب به او در تذكرهها آشفتگيهايى ملاحظه مىشود .
بدين شرح كه :
بيت مذكور در قاموس الاعلام ، ج 6 ، ص 4406 و صبح گلشن به نام خليفه مير اسد اللّه اصفهانى متخلص به « ملولى » متوفى در 969 ، و در ريحانة الادب ج 4 ، ص 10 به نام سيد اسد اللّه شاهمير حسينى مرعشى متخلص به « ملولى » از علماى عهد شاهطهماسب صفوى و در دانشمندان آذربايجان ، ص 40 به نام مير اسد اللّه و ص 360 به نام ملولى شاعر سدهء يازدهم ه . ق . آمده است .
در آتشكدهء آذر و قاموس الاعلام مير اسد اللّه از سادات دارالسلطنهء تبريز معرفى و بيت زير به او نسبت داده شده است :
چشمى كه به رويم ز ره لطف گشودى * خواهم كه به آن چشم نبينى همهكس را
در صورتى كه اين بيت در دانشمندان آذربايجان ، ص 273 و الذريعة ، ج 9 ، ص 714 به نام ميرزا اسد اللّه متخلص به « عريان » آمده و در فرهنگ سخنوران ص 388 وى اهل كاشان معرفى شده است نه تبريز .