سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٧٥

10 - كنز الحقائق :

مثال و حسن همه چهره گشوده * چو افلاك و عناصر رو نموده

ملاحت كرده از عالم ظهورى * فكنده در همه آفاق شورى

ولى بااين‌همه موجود حقا * به‌جز حق در دوعالم نيست اصلا

صفاتش گرچه از حصر است بيرون * ولى يكتاست ذات حىّ بىچون

به هرجا در كشش حسنش در اكوان * فكنده صد فغان در جان اعيان

زهى حسنى كه چون در ملك جان تاخت * لواى عشق در عالم برافراخت

ز مهرش مطلع جان گشت روشن * ز وصلش بلبل دل يافت گلشن

چراغى كز رخش هرجا برافروخت * به داغ عشق ، جان عاشقان سوخت

بهرجا كان جمالش جلوه‌گر شد * ز مهر او جهان زير و زبر شد

ز دفترهاى حسنش يك ورق بود * كه با اوراق گلشن هم‌سبق بود

ز فضل او بهر شاخى هزاران * مقاماتش به صد آهنگ‌خوانان

از او چون نغمه‌يى در پرده برخاست * هزار آهنگ از عشاق شد راست

يكى از عشق صورت گشته مدهوش * كه كرده عالم معنى فراموش

يكى ديگر مى معنى چشيده * ز جام و بادهء صورت رهيده

ز عشقش ديگرى در طرفة العين * شده بىخود ز صاف و درد كونين

تعالى اللّه جمالى در جهان طاق * كه زد مهر رخش آتش در آفاق

چو حسنش كاو جهان را آفتاب است * بهرجا عشق او هم كامياب است

ز جذب عشق پاك اوست جانا * كه سازد قطره خود را عين دريا

خداوندا به حق شاه لولاك * كه از مهرش نمود اركان و افلاك

بده از عشق خود كام « الهى » * به دو بنما همه اشيا كما هى . . .

تا گويد :

زهى نظمى كه از بحر حقايق * برون آرد همه درهاى فايق

كند عالم پر از افسانهء عشق * دهد جام مى از خمخانهء عشق

از او هر نكته‌يى چون جان عارف * مسلم پيش ارباب معارف

و در خاتمه فرمايد :

شده تاريخ اتمامش چو روشن * زده عقلش رقم از شرح گلشن