سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٥٧

3 - « مهر خاورى »

خدايگان ملوك اى كه باد تا به ابد * به هرچه عزم تو دايم خدات يار و معين

به خواجه‌يى كه سه طفلش بود طفيل وجود * به خاتمى كه دو كونش بود به زير نگين

به آن هلال كه در آسمان زين شه راست * غروب او به يسار و طلوع او به يمين

به يأس من ز عطاهاى خواجگان لئيم * به حرص من كه به جود شهنشه است رهين

كه در ثناى بزرگان خرده‌بين عراق * خلاف شيوه اصحاب با شدم آيين

ز به دو حال از اينان طمع بريدستم * كه صعوه را نكند طعمه همّت شاهين

چو مدح خواجه سرايند و او سكوت كند * چنان بود كه كسى مرده را كند تلقين

قضا بگو كه به كينم كشيده دار كمان * قدر بگو كه به قصدم گشاده دار كمين

من اين مخدّرگان را كه يادگار منند * ز به دو فطرتشان تا به روز بازپسين

كشيده‌ام همه دم تا بلوغ در آغوش * نشسته‌ام همه‌شب تا به روز بر بالين

نتيجه مىندهد ازدواجشان با غير * كه دختران همه بكرند و شوهران عنّين

به خواجگان و وشاقان شه فرستادم * كه خود بهشت بود جلوه‌گاه حور العين

سحاب‌سان نه به آن فطرتم كه از هر بحر * گهر ستانم و ريزم به هر سلالهء طين

قسم به خالق شعرى كه شعر من هرگز * نديده چهرهء مضمون غير در تضمين

به دزدى خزفم رغبتى نه ، ز آنكه مرا * خزانه پرگهر است و خزانه‌دار امين

به قرص سفرهء خود راضيم ز گندم و جو * به صيد بازوى خود قانعم ز غث و سمين

مزيد جاه و جلال تو را گه و بيگاه * ز من دعا و ز سكّان آسمان آمين

از غزليات و اشعار اوست :

صبح است و در طرف چمن بلبل نواخوان آمده * بر شاخ سرو و نارون قمرى در افغان آمده

هم دل‌گشا گلشن شده هم مرغ دستان خوان شده * هم شمع گل روشن شده هم غنچه خندان آمده

افلاك چرخ ، آفاق چه ، دلوى دو از وى مهر و مه * زير و زبر بيگاه و گه اين رفته و آن آمده

ز آن دلو و چه از كهكشان روديست در گردون روان * ز آن كشتزار آسمان زين‌گونه ريّان آمده