سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٣٠

عندليب افشار

و چنين شروع مىشود .

عيد سلطانى است اى دل شاد باش * از قيود كفر و دين آزاد باش

تا در تعريف عشق گويد :

عشق چه بود مظهر اسم و صفات * عشق چه بود گوهر درياى ذات

عشق آتش مىزند پروانه را * واله و شيدا كند فرزانه را

2 - اثبات صحت تصوف

: نسخهء آن در كتابخانهء خانقاه احمديهء شيراز به‌شمارهء 2 / 56 هست .

3 - تنبيهيهء مهدويهء شخصيه

: آقاى منزوى در فهرست نسخه‌ها ج 2 ، ص 1100 از اين تأليف وى ياد كرده است .

نسخهء آن در كتابخانهء مركزى دانشگاه به‌شمارهء 3016 با نامه‌يى از جلال الدّين مجد الاشراف شيرازى در ستايش از اين رساله كه در ذىقعدهء سال 1320 نوشته شده هست .

در جلد دوم « جلاليه » غزليات عرفانى و ساقىنامه و اشعار عربى او چاپ شده است .

ساقىنامه چنين شروع مىشود :

بيا ساقيا خمر عشقم بيار * فكند عقل و دانش مرا در خمار

نمونه‌يى از اشعار مدحيهء اوست :

بعد حمد ذات بىچون خدا * كه عليّست و عظيم و ذو العطا . . .

شه جلال الدّين محمد قطب عصر * شيعهء خاص على المرتضى

عاصى بيچاره و درمانده را * اوست هادى و دليل و پيشوا

( جلاليه ، ج 1 ، ص 146 ؛ ج 2 ، ص 2 - 67 ، ص 131 - مجموعه‌يى متعلق به كتابخانهء محققى - بزرگان و سخن‌سرايان آذربايجان غربى - ص 139 - 141 - نسخه‌هاى فارسى ، ج 5 ، ص 219 )

عندليب افشار

ميرزا لطف على فرزند ميرزا محمد على ياور متخلص به عندليب از شاعران اوايل سدهء 14 به سال 1270 ه . ق . در اروميه زاده شد و به سال 1335 ق . در همان‌جا درگذشت مؤلفان