سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٠٤

سرشار قراجه‌داغى

به زندانم گهى چون يوسف افكند * به تخت ملك گاهى محترم كرد

گهى در كنج فقرم داد منزل * به صدر عزتم گه محتشم كرد

ز خاكم بعد از اين آيا چه سازد * كه گاهى كعبه گه بيت الصنم كرد

چو در ملك وجودم داد هستى * وجودم را دگر خواهد عدم كرد

پس از فوت محمد شاه سرشار به تبريز آمد و در ظل حمايت نايب‌السلطنه عباس ميرزا سايه‌نشين گرديد و قريهء ديزج‌خليلو ( واقع در محال ارونق ) از طرف وليعهد به رسم تيول به او مرحمت شد . او نيز با شكسته‌بالى به شكرگزارى و ثناخوانى شاهنشاه و نايب‌السلطنهء ايران زندگانى مىكرد تا به سال هزار و دويست و سى و چهار ه . ق . رخت رحلت به جهان جاودانى كشيد و در نجف اشرف آسود .

سرشار به نقاشى و خوشنويسى نيز علاقه‌مند بود و در حكمت الهى و طبيعى خاصه در طبابت يد بيضا مىنمود و گاهگاهى به سه زبان فارسى و عربى و تركى شعر مىسرود .

نسخه‌يى از ديوانش در كتابخانهء مركزى دانشگاه تهران به‌شماره 4053 هست و در فهرست آن كتابخانه ( ج 13 ، ص 3038 ) بدين شرح معرفى شده است :

1 - غزليات يا خرمنامه به ترتيب حروف تهجى ص 1 - 175

2 - رباعيات و مفردات ص 177 - 198

3 - ساقىنامه ص 199 - 209

4 - مثنوى ندبة الاسرار ص 209 - 257

5 - ستايش اين ديوان به نثر و چند قصيده در ستايش امامان در هامش ص 258 - 265

6 - ترجيع‌بند در هجو و مطايبه و چند غزل به تركى آذربايجانى ص 267 - 277

7 - قصيده‌هايى در توحيد و منقبت و مرثيهء امامان با تضمين مرثيهء محتشم ص 279 - 317

8 - تركيب‌بند در مرگ مادر و ماده تاريخهاى ديگر ص 318 - 329

آغاز ديوان الغزليات فى الحروف و البحور على الترادف و التوالى

اى از رخ تو ذرّه خورشيد عالم‌آرا * از روى مهر پرده بردار و عالم‌آرا

" سرشار " مىدهد جان چون حافظ از غمت هان * " دردا كه راز پنهان خواهد شد آشكارا "