سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٠١

خرّم كردشتى

در غزلى ضمن تفاخر ، به مولدش چنين اشاره مىكند :

اى يار وفا آيين وى مونس دمسازم * بگذار كه تا دستى بر گردنت اندازم

من شيفتهء رويت امروز نگرديدم * بر طلعت تو عاشق كردند ز آغازم

خواهم كه پرم روزى سوى چمن كويت * اما چه كنم گردون بسته ره پروازم

ديوان من ار خوانى روزى تو نمىدانى * من خرم كردشتم يا سعدى شيرازم !

* * *

يك بوسه آرزوست كه گيرم ز روى تو * اما هزار واهمه دارم ز خوى تو

روز و شبم به چشم مساويست در جهان * ز آنگه كه دور گشته‌ام از روى و موى تو

اى آرزوى جان به كجا گشته‌اى نهان * كآسوده نيستم دمى از جستجوى تو

هر گل كه مىدمد ز گلستان روزگار * مىبويم و نمىشنوم هيچ بوى تو

هركس به‌سوى قبلهء خود سجده مىكند * زاهد به كعبه « خرم » بىدل به كوى تو

در رياض الجنة ترجيع‌بندى به نام وى هست كه چند بند آن ذيلا نقل مىشود :

دى ز پى صحبت پير مغان * شد به خرابات مغانم مكان

مغ‌بچه‌يى بود در آن بزمگه * به‌به جمال از همه سيمين‌تنان

عارض و زلف و قد رعناى او * رشك گل و سنبل و سرو روان

رقص‌كنان در برم آمد نشست * كاى شده مهمان خراباتيان

نوش كن از دست من اين جام را * تا دهمت كام دل ناتوان

گفتمش اى كرده به فرمان خويش * بنده ، دو صد عاشق بىخانمان

جام چه آرى چو نيى كام‌ده * كام چه بخشى چو نيى دل‌ستان

دوست همين يك بود اى بوالهوس * بوالهوسى شيوهء هركس مدان

گفت كه بىچاره ندارى خبر * دوست همان است لباسش دگر

* * *

زلف برآشفتهء خود تاب ده * رقص كن و جام مى ناب ده

نرگس خود را به فسونى درآر * چشم حريفان همه بر خواب ده

رخت ز تن بركن و بر بنده هم * جاى در آن بستر سنجاب ده

كم نيم از ذرّه ، ره امشب مرا * پيش خود اى مهر جهان‌تاب ده