سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٩٧

تنهايى ارس‌بارى « 1 »

از اوست :

از محبان مطلب جز طلب وصل حبيب * خستهء عشق نخواهد به‌جز از يار ، طبيب

چه شود گر برسد بار وصالى به " اديب " * تا كند كحل بصر خاك در جانان را

از غزليات اوست :

كمال يافته‌اى دلربا به حسن و جمال * جمال و حسن تو بادا مصون ز عين كمال

قد تو سرو روان است و چشم تو نرگس * رخ تو ماه تمام است و ابروى تو هلال

لب تو غنچهء خندان و طره‌ات سنبل * تو گلشنى و بهارت دوازده مه سال

على الصباح كه افتد به روى تو نظرم * چقدر مىشود آن روز من همايون فال

دل تو تا كه جهان است شاد و خرم باد * به خاطرت نرسد هيچ‌گونه گرد ملال

مؤثر است دعايم و ليك شرط اين است * كه باشد از تو " اديب " تو راضى و خوشحال

( مجلهء وحيد ج 4 ، ص 67 - 68 )

به نوشتهء مرحوم تربيت اين رباعى در جنگى به نام وى آمده است :

در ملك تجرد كه دلش سلطان است * بىبرگى عيش و بىبرى سامان است

مردان خدا به بوريا مىخوابند * اين بيشهء نى تكيه‌گه شيران است

( دانشمندان آذربايجان ، ص 37 - 38 ، الذريعة ، ج 9 ، ص 73 )

از شاعران سدهء دهم هجرى قمرى است صادقى افشار مىنويسد :

از ارسباران است . شخصى است گرم اختلاط و مجلس‌آرا بىقيد ولى با وجود گرمى و موافقى از مردم بهره‌مند نمىشود .

اشعار تركى و فارسى دارد از اوست :

( 1 ) - ارس‌بار نواحى اطراف رود ارس را گويند ( لغتنامهء دهخدا - فرهنگ معين ) .