سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٩٠

همت اردبيلى

غم دنيا نكند تنگ دل دانا را * از گران‌بارى كشتى چه خبر دريا را

* * *

مطلب از هوش و خرد ، فيض جنون يافتن است * حاصل حلقهء در ، ره به درون يافتن است

فيض از وجود خود دل آگاه مىبرد * در منزل است هركه به خود راه مىبرد

* * *

در سبك‌روحى غبارم از صبا دل مىبرد * سايهء ابرى مرا منزل به منزل مىبرد

* * *

غفلت سرشار روز روشنم را تار كرد * چشم پوشيدن مرا از خواب خوش بيدار كرد

* * *

رسد چون روز بد ، دولت به كس هم‌دم نخواهد شد * هما گر زخم يابد سايه‌اش مرهم نخواهد شد

* * *

نام خود نيك برآريد كه در گنبد چرخ * اين صداييست كه در روز جزا مىماند

* * *

كار دل در بستگى بهتر شود * آب چون گردد گره گوهر شود

* * *

بىوجود كاملى دنيا نمىگيرد قرار * مىكشد نادان به زور مردم دانا نفس

* * *