سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٨٨
وارثى اردبيلى
نكهت اردبيلى
نكهت اردبيلى
مؤلف دانشمندان آذربايجان اين بيت او را از « بياض صايب » نقل كرده است :
قطرهء آب خِضر عمر ابد مىبخشد * التفات كمِ صاحبنظران بسيار است
بنابراين مىتوان او را از شاعران پيرامون سدهء 11 هجرى قمرى دانست .
( تذكرهء حسينى ، ص 356 - دانشمندان آذربايجان ، ص 388 )
نورى اردبيلى
نورى اردبيلى
از شاعران دورهء شاهعباس اول ( 996 - 1038 ) است . از اوست :
بر دور رخت خط بود آن هاله كشيده * يا دود دل ماست به خورشيد رسيده ؟
مؤلف « صبح گلشن » اين شاعر را اهل نيشابور قيد كرده است .
( صبح گلشن ، ص 560 - دانشمندان آذربايجان ، ص 389 )
وارثى اردبيلى
وارثى اردبيلى
از سخنوران سدهء دهم هجرى قمرى است . به حسن سيرت و صفاى قريحت موصوف و به تواضع در ميان اقران معروف بود مؤلف « خلاصة الاشعار و زبدة الافكار » نوشته است كه سالهاست از اردبيل بيرون آمده در اطراف عراق و خراسان ساير است . الحال كه سنهء 989 هجرى است در دار الفتح استرآباد ساكن است اهل آنجا به وى التفات تمام دارند و مولانا هميشه اشعار بلاغت آيات بر صفحهء خاطر مستعدان آن نواحى مىنگارد .
مرحوم تربيت از « بياض صايب » اين دو بيت او را نقل كرده است :
« وارثى » را بارها گفتم كه ترك عشق كن * حرف من نشنيد چندانى كه دشمن كام شد
* * *
به زندگيم كدام آرزو برآوردى * كه روز بازپسين نخل ماتمم باشى
( هفت اقليم ، ج 3 ، ص 258 - صبح گلشن ، ص 579 - دانشمندان آذربايجان ، ص 390 )