سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٧٦
محبّى اردبيلى
شكسته‌رنگىِ « ماهر » ز شعر او پيداست * مگر به سيلى تحسين كنند ياران سرخ
( تذكرهء نصرآبادى ، ص 141 - 142 - دانشمندان آذربايجان ، ص 323 - احوال و آثار خوشنويسان ، ج 2 ، ص 474 - فرهنگ سخنوران )
مايلى اردبيلى
مايلى اردبيلى
از شاعران دورهء شاه‌عباس اول ( 996 - 1038 ه . ق . ) بود . ذوق سرشار و طبع روانى داشت از آلات موسيقى طنبور و نى را خوب مىنواخت و اشعار عاشقانهء بلندى مىگفت . از اوست :
بزم خالى ديدم امشب ، چون صراحى پيش يار * ريختم در جام اخلاص آنچه در دل داشتم
( مجمع الخواص ، ص 243 - دانشمندان آذربايجان ، ص 323 )
مجرمى اردبيلى
مجرمى اردبيلى
از شاعران سدهء دهم هجرى قمرى است . از اوست :
از جنون منّت پذيرم ز آنكه عمرى شد كه يار * از نظر رفته‌ست و با او گرم گفتارم هنوز
( اين بيت در صحف ابراهيم به محمود بيگ سالم تبريزى منسوب است )
تخلص وى در مجمع الخواص « محرمى » ثبت شده است .
( مجمع الخواص ، ص 234 - دانشمندان آذربايجان ، ص 327 - فرهنگ سخنوران )
محبّى اردبيلى
محبّى اردبيلى
از شاعران سدهء دهم هجرى قمرى است . سوداگر بوده و طبعى موافق به نظم داشته است اين مصرع او در فرهنگ سخنوران از نفايس المآثر نقل شده است :
از خانه شب چو آيد آن ماه‌پاره بيرون * . . .
( فرهنگ سخنوران )