سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٧١

غزل دوم :

و ازاين‌روى بىچشم چگونه بگريم

ير از شمعى وير پروانه گردام * اوه « 1 » آير وشا بال‌وپرم ما

معنى : اگر شمع و اگر پروانه شوم

از اين آتش بال‌وپرم خواهد سوخت

شوان يرنزنى « 2 » آوه آيرم آو * سحرگه و ابرى خاكسترم ما

معنى : شبها اگر اشك به آذرم آب نزند

سحرگه باد خاكستر مرا خواهد برد

چرا « كشفى » جه چشمان آوه ريجى * كه آو آنه نشان آيرم ما

معنى : از آن كشفى از چشمان اشك مىريزد

كه اشكها نشان آذر من است ( چون از چوپ تر در آتش آب مىچكد )

* * *

غزل دوم :

غزل دوم :

دپس « 3 » مشكين غزالان وس تك‌وپو * كاده مشكم گته كافور هر سو

معنى : از پس مشكين غزالان بس تكاپو كردم .

اطراف مشكم را كافور گرفت ( يعنى موهايم سفيد شد ) .

ولين آلاله اين با غم خزان كرد * بشه آلاله وان رنگ « و » ولان بو

معنى : باغ پرگل و لاله من خزان كرد

و رنگ لالگان و بوى گلان برفت

دلم چون وشكهه يا رب كه وينم * سياوانوشه اسپى نيك و شكو

معنى : دلم چون بشكفد يا رب كه مىبينم

بنفشه سياه سفيد شده و جاى طراوت را خشكى گرفته است

ره مرگ آميَن را روشن آبه * هرم تارى كه اسپى كردد « اج » مو « 4 »

معنى : براى راه آمدن مرگ روشنى شد

هر تارى كه از موى من سفيد كرد

( 1 ) - متن : اده . ( 2 ) - متن : يزنرنى . ( 3 ) - متن : ديس . ( 4 ) - متن : كرددمو .