سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٧٠

[ غزل اول : ]

مبش بىياد حق « كشفى » تو صبحان * اگرچه حق‌پرستى آرزوئى

معنى : هر صباحى مرغان را هاىهويى است

و زبانشان ذكر حق گوياست

اى كشفى ! بامدادان از ياد حق غافل مباش

اگرچه حق‌پرستى « و توفيق براى تو » آرزويى بيش نيست .

* * *

غزليات كشفى :

غزليات كشفى :

[ غزل اول : ]

[ غزل اول : ]

به در دريان دهم بور او سرم ما * روانى مش كه د « 1 » پا ير مرم ما

معنى : بر سرم بود كه به دردت جان دهم

روان شو تا در پايت بميرم

چو شير ينرلوان انديشه دير « م » * هميشه يان شيرين‌پرورم ما

معنى : چون لبان شيرين تو در انديشهء من است

هميشه جان شيرين مىپرورم

منِ غم كام كشتن آخره دير « 2 » * « كه » اين كژپشته‌وار و غم خورم ما

معنى : كشتن من غم كام دير است

كه چنين كج‌پشته بار و غم‌خورم

چنين « 3 » كين غم جمن يان آوياجِ * عجب زانم كه جين غم يان برم ما

معنى : چنين كه اين غم جان مرا مىگدازد

عجب دارم كه از اين غم جان بدر برم

چو چشمم سوبشاير « ديد » ديمير * جيا ديمى « ج » دو چشم آورم ما

معنى : چون نور چشمم مىتواند روى تو را ببيند ( از غيرت خواهم كه ) رويى جدا از دو چشم آورم

از بديمى دير چون او كنم چشم * اجم بىچشم ديمى چون گرم ما

معنى : من با روى دگر چگونه نگاه كنم

( 1 ) - متن : ذ . ( 2 ) - متن : آخر ديرو . ( 3 ) - متن : همين .