سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٨

كشفى نمينى

هنوز از نعت احصى ( ؟ ) دل مستم

همچنين عهد كهنه‌ام « اى كشفى » نو است

تا نپندارى كه تازه بسته‌ام

* * *

به غم كامى كشانى « 1 » دور جهرم * كه اين آشفته گردانى به تهرم

ج پيرى آيرم « 2 » آلاوه كم كرد * همانا هيزم آلوده و هرم

معنى : دور چرخ مرا به غم كامى مىكشاند

كه چنين آشفته مىگرداند

از پيرى آذر عشقم را اشتعال كم شد

همانا هيزم برف‌آلوده‌ام ( سفيدى مو را به برف تشبيه كرده )

* * *

سحرگاهى كه عشق آلاوه گيرى * خور « 3 » اج سوج درونم تاوه « 4 » گيرى

ج چشمان آوه ريجم تا شوآئى « 5 » * شفق اج آوه‌يم خوناوه گيرى

معنى : سحرگاهان كه آتش عشقم مشتعل مىشود

خورشيد از سوز درون من تابش مىگيرد

از چشم اشك مىريزم تا شب آيد

شفق از اشك خونين من رنگ خون بگيرد

* * *

يراچ پيرى « مهان » بىرنگ و بوئى * جدرد ناتوانى زرده‌روئى

اجين نعمت ترا شكرى ببايد * كه اين از خواهش اماره دوئى

معنى : اگر اى مهان ! از پيرى بىرنگ‌وبو هستى

و از درد ناتوانى زردرو

تو را بر اين نعمت شكرى واجب است

كه چنين ( به علت پيرى ) از خواهش نفس اماره دور مانده‌اى

( 1 ) - متن : گشائى . ( 2 ) - متن : آمرم ( 3 ) - متن : چور . ( 4 ) - متن : ناوه . ( 5 ) - متن : ناوه .