سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦١

نمونه‌يى از اشعار اوست :

به يكى حبّه نيرزد دوجهان ، پيش كسى * كه در اين راه دم از عالم عرفانى زد

آفتاب رخ دلدار برآمد ز دلم * شعلهء نور در اين عالم نورانى زد

ظلمت شرك برون شد همگى نور گرفت * آنگهى در دل ما سكهء سبحانى زد

دلبر ما همگى لطف و عنايت فرمود * برتر از ملك و ملك نوبت انسانى زد

چون « على » در طلبش دست ز جانش افشاند * آنگهى حلقه بر آن درگه رحمانى زد

* * *

گر مرد رهى دلى به دست آر * بارى ز دل ضعيف بردار

مردى كرم است و لطف و طاعت * مردى نبود به ريش و دستار

مىكوش كنون به راه طاعت * زنهار دل كسى ميازار

بر درگه او گرت مجال است * ملك دوجهان به هيچ مشمار

با يار اگر شدى يگانه * بايد شدنت ز غير بىزار

زنهار « على » به كار مىكوش * وندر ره دين مباش بىكار

* * *

منم آن بحر با معنى كه موج پرگهر دارم * منم آن روح روحانى كه از معنى خبر دارم

نيم از عالم صورت كه با صورت درآويزم * به ملك عالم معنى مقام معتبر دارم

در اين زندان جسمانى دل‌وجانم فرونايد * نه آخر طالب خاكم كه حرص سيم و زر دارم

كه من از عالم جانم در اين پستى كجا مانم * به بال همَّت معنى ز نُه ايوان گذر دارم

طلسم جسم بشكستم به كوى دوست بنشستم * تو اين معنى كه مىبينى من از جاى دگر دارم

چنان مستغرق عشقم به غيرم نيست سودايى * ره وحدت گزين كردم نه در سر شور و شر دارم