سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥

در خطاب با شيخ زاهد قدس سره مىفرمايد :

به دست استاد ( پير و مرشد ) زنجير قدرتيم

و براى آتش چخماقيم كه شعلهء ديك ( هواى نفس ) را فرونشانديم ؟

* * *

همان هوى ، همان هوى ، همان هوى * همان كوشن ، همان دشت ، همان كوى « 1 »

آز و اجم اويان تنها چو من بور * به هر شهرى شرم هىهاى و هى هوى

شرح : يعنى همان خدايست و همان خداى جل شانه كه يكتاى بىهمتايست و منفرد در ذات و صفات و دنيا كه عبارت از عالم ناسوتست همان صحرا و همان دشت است و خواهش دل من آن بود كه محبت حق جل شانه كه محبوب حقيقى است مخصوص به من باشد و حال آنكه در هر شهرى و بلادى مملو از شورش و غوغاى محبان و مشتاقان حق است .

معنى : همان خداست . . .

همان كوشن و دشت و كوى

من مىگويم چه مىشد كه حق مخصوص من بود

و « حال آنكه » به هر شهرى رفتم پر از هاىهوى اوست

* * *

در خطاب با شيخ زاهد قدس سره مىفرمايد :

در خطاب با شيخ زاهد قدس سره مىفرمايد :

بشتو « 2 » بر آمريم حاجت روا بور * دلم زنده به نام مصطفى بور

اهرادوار بو بور دام بو پارسر * هر دو دستم به دامن مرتضى بور

شرح : يعنى چون به درگاه تو كه استاد كاملى ملتجى شدم و پناه آوردم كل حاجتهاى من همه روا شد و از يمن توجه تو دلم زنده به نام حضرت مصطفى ( ص ) شد . فردا كه روز محشر است از من كه سؤال اعمال كنند دست التجاى من به دامن حضرت على مرتضى عليه التحية و الثناء و آل مجتباى او باشد .

معنى : به بر تو آمدم حاجتم روا شد

دلم به نام مصطفى زنده شد

( 1 ) - از وزن پيداست كه در اين بيت در چند جا ( و ) افتاده است . ( 2 ) - گويا « به تو » درست باشد .