شاعران فارسى سرا ( فارسي ) — الصفحة ٩٩
راغب الشعراء ميرزا على اكبر فرزند احمد فرزند ابو القاسم فرزند محمد خان فرزند حيدر حسن يزدى مصلائى
الصالحين » را به سال 1111 نگارش داده است ، براثر يورش تركمن‌ها از وطن اصلى خود خراسان گويا به اصفهان رخت بربست و به سال 1116 درگذشت .
در ستايش شاه سلطان حسين صفوى گويد :
بسيط روى زمين آن‌چنان گشته آباد * به يمن رايت اقبال آن جهان وقار
كه در تمامى آفاق ذره‌اى ويران * بتوتيا نتوان يافت بهر ديدهء مار
زرشك راى جهانگير او چهار انگشت * نشسته بر رخ مرآت آفتاب غبار
به پيش شعشعه تيغ برق كردارش * نشسته تا بكمر تيغ مهر در ز نگار
بروز معركه از جان خصم روز دغا * برآورد بدم تيغ آبدار دمار
كنند تهنيت يكدگر همين بحيات * بقيمتى كه ز تيغش برند جان بكنار
سكندر آيت جمشيد جاه دارا راى * قباد صولت رستم دل عدو آزار
جهان‌پناه معلى سرير كيوان قدر * ستاره خيل فلك حشمت سپهر مدار
ابو المظفر نصرت فتح لوا * خدايگان جهان بخت شاه عدل شعار
راغب الشعراء ميرزا على اكبر فرزند احمد فرزند ابو القاسم فرزند محمد خان فرزند حيدر حسن يزدى مصلائى
راغب الشعراء ميرزا على اكبر فرزند احمد فرزند ابو القاسم فرزند محمد خان فرزند حيدر حسن يزدى مصلائى
از شاعران شهر يزد با تخلص « راغب الشعراء » ، خود و پدرانش را « بنا » لقب مىدهد و گويا حرفهء آنان بوده است ، قرآن كريم را چند بار به خط خود نوشته و سيزدهمين نسخه را هشتم ذىالحجه 1343 بپايان برده است .
اين ابيات از اوست :
مىپرورى عاقل ز چه اين ملك تنى را * در گور كزو راست در آخر وطنى را
گير آخرت و توشهء وى ساز بهمره * افكن به زمين دولت دنياى دنى را