شاعران فارسى سرا ( فارسي ) — الصفحة ٨٩

خيالى محمد حسين اصفهانى

به سال 1236 در يكى از دهات اصفهان چشم بدين جهان گشود و تا سال 1275 زنده بود . اشعارش بسيار و گويد : در بيست‌سالگى نزديك سه‌هزار بيت شعر گفته‌ام . چندى در شهرهاى مختلف مخصوصا تهران اقامت داشت ولى بيشتر روزگار خود را در اصفهان گذراند .

« مختارنامه » و « حديث بساط » و « مدايح معصومين » و « غزوه صفين » و « ديوان مدايح و مراثى » و چند ديوان ديگر از سروده‌هاى وى در دست مىباشد .

او راست :

دلا تا كى به راه هرزه پوئى * كنون در راه حق كن جستجوئى

اگر غفلت بود مستى تو تا كى * اگر ديوانه‌اى زن بانگ هوئى

نخورده گوئيا اندر دماغت * ز گلزار حقيقت هيچ بوئى

ز حال رفتگان اى رند سرشار * تو را آمد خبر از هيچ سوئى

نباشد اين فنا را چون بقائى * بكن هرچند بتوانى نكوئى

ببار از ابر ديده قطره‌اى چند * گناهان را دمى ده شستشويى

( خيالى ) چند مست جام دهرى * كنون از معرفت پر كن سبوئى

و نيز گويد :

شمع و پروانه شده سرخوش ميناى چراغ * شاهدان محو ز بالاى دلاراى چراغ

شده از نور رخ شمع مجالس روشن * شور افكنده بمجلس قد و بالاى چراغ

شمع كز پرتو او سوخت دو صد پروانه * شد منور رخش از پرتو شهلاى چراغ

شوق گر مجلسيان راست ز انوار صبوح * شام ما هست منير از رخ زيباى چراغ

شعلهء مشعل شاهان كه بود نورانى * قبسى باشد از انوار دلاراى چراغ

شمه‌اى گر بكنم وصف كجا بتوانم * شمس نورش بود از نور سراپاى چراغ

هست در آتش سوزان جهنم جاويد * هركه را هست بدل بغض و تبراى چراغ

احمد و آل به ترتيب چراغند بدان * شاد در خلد خلايق ز تولاى چراغ

گر ( خيالى ) طلبى ايمنى هر دوجهان * سر چو پروانه به اخلاص بنه پاى چراغ