شاعران فارسى سرا ( فارسي ) — الصفحة ٨٤

خلوتى ميرزا محمد ابراهيم فرزند ميرزا احمد محلاتى

هر دو عالم از وجود ذات ايشان برقرار * بار الها تو بديشانم مرا محشور دار

در صف ايشانم آور مام و هم باب و نيا * بلكه جمله نجمهء ما را كه هستند در ثرى

خلخالى

ملك سعيد فرزند محمد خلخالى

عارف صوفى وحدت وجودى ، اصلا آذربايجانى و در شيراز سكونت داشت ، او را تكفير كردند و از اشاعره دانستند ، در رد اين تهمت كتاب « التحفة العلوية » را پرداخت ، به فارسى و لرى شعر مىگفت ، به سال 1013 در شيراز چشم از اين جهان فروبست .

اين رباعى از اوست :

تا طى بساط ملك هستى كرديم * بىنقص خودى خداپرستى كرديم

بر ما مى وصل نيك مىپيمودند * تف بر رخ ما كه زود مستى كرديم

در پاسخ آنان كه او را تكفير كردند گفته :

بر ما فقيه نسبت چندين گناه كرد * بر ما گذشت و نامهء خود را سياه كرد

منصور را نبود گناهى جز اينكه او * آيينه را به آينه‌دار اشتباه كرد

خلوتى ميرزا محمد ابراهيم فرزند ميرزا احمد محلاتى

نسب به خواجه نصير الدّين طوسى مىبرد ، در طهران به سال 1252 زاده شده و در همان شهر پرورش يافته است .

در عنفوان جوانى پيشخدمت خاص خلوت ناصر الدّين قاجار شد و بدين مناسبت تخلص « خلوتى » را به خود داد ، پس از چندى در اطراف گونه و بينى وى بيمارى سودا هويدا گرديد ،