شاعران فارسى سرا ( فارسي ) — الصفحة ٨١
سيد زكى فرزند عبد الباقى فرزند محمد زكى حسينى خلخالى
خفائى ميرزا حسن فرزند على طبيب طهرانى ، لسان الأطباء
خفائى ميرزا حسن فرزند على طبيب طهرانى ، لسان الأطباء
در طهران اقامت داشت و بيشتر اشتغالش به پزشكى ، در ادبيات ماهر و داراى انشاء نيكو و شعر خوب با تخلص « خفائى » يا « حكيم » ، لقب « لسان الأطباء » را به خود مىداد .
كتابهاى « زبدة التجارب » و « شرح قصيده فخر القضاة رازى » از تأليفات وى و جنگى به سالهاى 1279 - 1311 گرد آورده است .
در مطلع قطعه‌اى گويد :
تا به حق روى نياز و دل‌ريش آورديم * لعل نوشينش بلب بىغم نيش آورديم
خلخالى
خلخالى
سيد ابو القاسم فرزند محمد مهدى موسوى خلخالى
سيد ابو القاسم فرزند محمد مهدى موسوى خلخالى
فاضلى است كه شعر را نيكو مىسرود . دو بيت از دو قصيده در سوگ برادرش را به سال 1313 در مجموعه‌اى نوشته بود :
زخم من از پند ناصح كى شود مرهم‌پذير * زخم در دل داشتن مشكل‌تر از هر جاستى
* * *
رفتى خيالت ماند در دل * چنان كز كاروان آتش به منزل
خلخالى
سيد زكى فرزند عبد الباقى فرزند محمد زكى حسينى خلخالى
سيد زكى فرزند عبد الباقى فرزند محمد زكى حسينى خلخالى
از شاعران سدهء سيزدهم ، چندى در نجف اشرف اقامت داشت و از استادان دانشور حوزه بهره‌هاى علمى مىبرد ، گويا از شاگردان سيد محمد مهدى بحر العلوم نجفى بود كه ارجوزهء فقهى وى « الدرة النجفية » را به نظم ترجمه كرده است . شعرش نيكو احتمالا با تخلص « فرهنگ » و نثرش استوار مىباشد .