شاعران فارسى سرا ( فارسي ) — الصفحة ٦٤

جعفرى محمد حسن فرزند محمد رحيم خوئى تبريزى

گر ديدهء حق‌بين به جمالش بگشائى * مجنون صفت از پردهء ناموس برائى

( جاويد ) بيا بگذر از اين زهد ريائى * بر باد دهد توبه صد همچو ( بهائى )

آن طرهء طرار كه من ديده‌ام امروز

گويا از شاعران سدهء سيزدهم ، به نام خود « جعفر » تخلص داشت . از اوست :

يا رب به جلال و قدر احمد * يا رب به رسالت محمد

يا رب به على آل عمران * آن مظهر حق و سر سبحان

يا رب به بتول و عز و جاهش * هم محسن طفل بىگناهش

يا رب به حسن شهيد الماس * يا رب به حسين و هم به عباس

يا رب به على عز و تمكين * يا رب به علوم باقر دين

اى بار خدا به حق جعفر * هم موسى كاظم مطهر

يا رب به شهيد دانهء نار * يا رب به تقى و شاه ابرار

يا رب به نقى شه زمانه * هم عسكرى آن در يگانه

يا رب به امام ختم مطلق * يابد ز ظهورش شرع رونق

بخشى ز كرم تو جرم ياران * يعنى گنه گناهكاران

( جعفر ) كه مجرمى است دربند * محتاج به رحمت خداوند

اميد وى از خداى اكبر * بخشد گنهش به روز محشر

فاضل اديب خوش‌خط در نگارش نستعليق ، از شاعران سدهء سيزدهم با تخلص