شاعران فارسى سرا ( فارسي ) — الصفحة ٢٩

اشرف فرزند محمد على مشهدى

وسع الخلق بود و خلقش را * مىنگنجد ز چه ايا باشد

جمع اضداد سرشت گل اوست * ضيق و واسع از اينجا باشد

استرآبادى

مير محمد رضا بن كمال الدّين حسينى استرآبادى

فاضل عارف عالم به دانشهاى دينى و ادبى ، بر نسختى از تفسير على بن ابراهيم قمى حواشى نيكو نوشته كه گوياى مقام علمى بلندپايهء وى مىباشد .

بديهه اين شعر را در سال 1122 سروده :

الهى سه چيز از تو خواهيم و بس * عطا كن بما وقت قطع نفس

يكى رحمت بىكرانم دهى * ز شيطان و قومش امانم دهى

دوم خاك سازم بجان حسين * سيم كن برونم ز هر شين و دين

اميدم اگر از تو باشد رضا * كه قرب محمد كنم خلد جا

بميران خدايم بحب على * كه تا حق شود بر عدو منجلى

اشرف

اشرف فرزند محمد على مشهدى

در مشهد مقدس چشم بدين جهان گشود و در همان‌جا بعضى علوم را فراگرفت ، به رمل و علوم غريبه تعلق داشت و « ثمره شجره » را در اين فن به سال 1263 بنظم كشيد ، بيشتر اشعارش سست و گاه نادرست است .

در آغاز منظومه‌اش گويد :

أول از حمد حق كنم آغاز * كه ندارد شريك و نه انباز

* * *