شاعران فارسى سرا ( فارسي ) — الصفحة ٢٧

ميرزا محمد حسين اديب آزاد

آخر از اين باب رمزى كن عيان * تا شود روشن از او جان جهان

زان كه بزم‌آراى اين رندان توئى * هادى اين دشت بىپايان توئى

گر نگردد از تو اين راز آشكار * تا ابد ماند دلم در انتظار

و از اوست :

منشان بباغ خوبان چمنى ز آشنائى * كه گل رياضشان هست گل حسرت و جدائى

منما ز لاله‌رويان طمع وفا تو هرگز * كه به طرف گل دميده همه خار بىوفائى

بسواد خطهء حسن صنما تو پادشاهى * چه كند بگو گر آيد بدر شهان گدائى

ز نصاب رفته بالا خط حسن دل‌فريبت * ز چه پس زكات او را ندهى به بىوفائى

به خيال خال رويت شده بسته دل بمويت * بمثال دام و دانه كه فتد در او همائى

ز دل خراب عاشق خبر است عاشقان را * كه شكسته عضو داند ز بهاى موميائى

بده ساقيا تو جامم كه شود حصول كامم * بنما سياه نامم تو ز لوح پارسائى

كه خماريان بديدم همه جام عشق بر كف * چه بزاهدان رسيدم همه معجب و ريائى

بخرابهء تن خويش منشين چه جغد ساكت * بنماى هاىوهوئى كه تو مرغ آن سرائى

بخم مى الستى بزن اين زمان تو دستى * بطلب ز ترك هستى تو نشانهء بقائى

اديب

ميرزا محمد حسين اديب آزاد

ميرزا محمد حسين اديب آزاد

از شاعران متأخر ، شوخ‌طبع و گويا در مشهد مقدس سكونت داشت ، خود را « اديب آزاد » و « اديب التجار » لقب داده و در شعر « اديب » تخلص مىنمود ، با ديوان‌هاى شاعران قديم و معاصر خود الفت داشت و « گنجينهء ادب » را از شعر نيكوى آنان انتخاب كرده است . بعضى اشعار وى به سال 1347 به نظم كشيده شده .

از او است :

بوسه از آن لعل لبم آرزو است * و از لب شيرين‌رطبم آرزو است