شاعران فارسى سرا ( فارسي ) — الصفحة ٢٢٨

نورى ملا محمد رفيع فرزند على رضا نورى

رو به واپس‌ماندگان كن حال مهجوران ببين * آمدم من از پيت اى يار بىهمتا مرو

تيغ اعدا عهد ما را قطع نتواند نمود * از پى تير مخالف بىمن از دنيا مرو

سر به زانوى غمت نتوان نهادن بيش از اين * در پس بار فراق اى يار بىپروا مرو

و در تاريخ تأليف كتاب خود « عين البكاء » گويد :

بهر اين تأليف چون بستم كمر * خواستم امداد از شاه شهيد

چون فراغت يافت كلكم از سخن * گشت سيراب اين گلستان اميد

تا گشايم باب اين غم‌خانه را * از ( نقى ) جستم سراغ اين كليد

غوص در عمان معنى كرد و گفت * گشت از عين البكاء اين دُر پديد

گويا از شاعران سدهء دوازدهم يا اوايل سدهء سيزدهم باشد و « نوائى » تخلص مىكرد ، محمد جعفر نائى نورى پاره‌اى از شعر او را به سال 1229 نوشته است .

او راست :

رنجور بود هرآن‌كه عاشق باشد * غم در دل او طبيب حاذق باشد

جام دلم از خون جگر لبريز است * آب رخ من گواه صادق باشد

و نيز گويد :

عهدى كردم كه چندى بگدائى سازم * با تقوى و زهد و پارسائى سازم

از فيض نواى تو گذشتم اى چرخ * يك‌چند به كنج بينوائى سازم

عالم متبحر در دانشهاى دينى ، گاهى در هند مىزيست و كتابش « نور الهداية » را به سال