شاعران فارسى سرا ( فارسي ) — الصفحة ٢٢٦

سيد محمد حسين حسينى نطنزى

« نصيحت‌نامه » را به سال 1143 پرداخت .

او راست :

برهنه پا به خارستان دويدن * به دوش خود گران‌سنگى كشيدن

به ذلت ديدن اوضاع خود را * به ناخن چاه در خارا كشيدن

به غربت رفتن و تنها گرسنه * در آنجا مفلس و بيمار ديدن

همه اوقات بودن در تعسر * بجاى انگبين زهرى چشيدن

همه آسان ( نصيرا ) پيش عاقل * كه حرف و منت دونان شنيدن

از دانشهاى دينى بهره‌اى داشته ، در سال 1239 رسائلى را به خط خود نگاشته ، در شعر نيز طبع‌آزمائى مىكرد . گويد :

منم بيچاره و درمانده در كار * به دام معصيت گشته گرفتار

اميدم نيست جز عفوت چو دانم * كه وهابى و ستارى و غفار

و نيز گويد :

الهى منم بندهء روسياه * غريقم به گرداب بحر گناه

منم عاصى و بىعمل اسير زمان * فسوس و دريغم بود در زبان

گذشته است عمرم به جهل و غرور * رسيده است ايام كهل و فتور

زمام شبابم بشد ز اختيار * دريغا كه رفته است دستم ز كار

نطنزى

اديب فاضل شاعر ، در اصفهان سكونت داشت و گويا در آنجا دانش بيندوخت ، جنگى را به سال 1291 فراهم آورده است .