شاعران فارسى سرا ( فارسي ) — الصفحة ٢١٣

سيد حسين فرزند رضا موسوى كرد محله‌اى

عارف شاعر ، لقبش « حزين » و « منزوى » تخلص داشت ، بعضى از اشعارش را در سال 1338 نوشته است .

در مناجات گويد :

از گنهكارى هلاكم اى خدا * رحم كن يك‌مشت خاكم اى خدا

من ندارم طاقت نار جحيم * بگذر از جرمم توئى رب رحيم

يا ربا بگذر سيه‌رو بنده‌ام * عاصيم عاصى بسى شرمنده‌ام

شرم دارم گويمت بگذر گنه * اين من و اين جرم و اين روى سيه

كى بگويم من عبادت كرده‌ام * مجرمم مجرم خيانت كرده‌ام

يا الهى رحم بر روى سياه * هم ترحم كن به اين حال تباه

اى خدا چون بنده‌اى شرمنده‌ام * بگذر از جرمم كه من درمانده‌ام

از غلطهايم گذر دستم بگير * شرمسارم باريا عذرم پذير

روسياهى دارم از عصيان خويش * سرفكنده گشتم از طغيان خويش

با همه باشد اميدم بس دراز * درگه حى غفور كارساز

( منزوى ) بس ابتهال از سرگذشت * آه جانسوزت ز بحر و بر گذشت

مختصر ساز اى ظلوم و اى جهول * دست زن بر دامن آل رسول

شعر بسيار سروده است با تخلص « موسوى » ، بيشتر شعرهايش سست و به مدايح و مراثى حضرات معصومين عليهم السلام اختصاص دارد ، گويا به وعظ و ارشاد اشتغال