شاعران فارسى سرا ( فارسي ) — الصفحة ١٩٨
لنجانى شيخ محمد حسن فرزند محمد رحيم لنجانى اصفهانى
گويد :
بشنو از عارفچه آن عزلت‌گزين * بُد حسينش نام و بود از اهل دين
واعظى بُد نكته‌دان و بس فصيح * ناطقى بس خوش‌كلام و دلنشين
در بيان وعظ بودى بىعديل * در وفا و زهد و منطق بىقرين
با صفا و با حقيقت با خلوص * مىنمودى خدمت سلطان دين
الغرض چون رفت زين دار فنا * ماند باقى زو بسى دُرّ ثمين
يك بود « زاد المواقف » زان درر * نام ديگر دان تو « زاد العارفين »
اين سوم دفتر بود از آن جناب * طبع شد از لطف خلاق مبين
سال طبعش را چو جستم از خرد * گفت در پاسخ جوابم اين‌چنين
سال تاريخش از اين مصرع بجو * نور طيب جو ز زاد الواعظين
( 1373 )
لطفى لطفى شيرازى
لطفى لطفى شيرازى
اديب خوش‌خط ، ديوان منوچهرى را به سال 1283 نوشت و آن را با شعر خود با تخلص « لطفى » ستود .
لنجانى شيخ محمد حسن فرزند محمد رحيم لنجانى اصفهانى
لنجانى شيخ محمد حسن فرزند محمد رحيم لنجانى اصفهانى
عارف مورخ و فاضل متتبع ، از شاعران سدهء سيزدهم ، در اصفهان سكونت داشت ، كتاب « جنة الأخبار » را به سال 1260 پرداخته است .
در آغاز مثنوى كه در آن قصهء اصحاب فيل را بنظم كشيده گويد :
بنام نگارندهء نه سپهر * چه تابنده ماه و چه رخشنده مهر