شاعران فارسى سرا ( فارسي ) — الصفحة ١٩٧

لقمانى ميرزا عبد الجواد اصفهانى ، لقمانى

معتكف مسجد و دير و مغان * اهل مناجات و خراباتيان

مست مى حمد و جلال تواند * سجده بر شكر نوال تواند

جبههء طاعت همه را سوى تو * كعبهء آمال همه كوى تو

داغ تو گلدستهء باغ دلم * شعلهء سوز تو چراغ دلم

عالم متبحر در علوم عقلى و نقلى و ادبى ، پس از 1271 درگذشته است ، شعر را به روش فلاسفه و عرفا مىگفت .

در آغاز قصيده‌اى طولانى گويد :

شبى بعالم فكرت بخاطرى پرغم * شدم به پير خرد همچو جسم و جان توأم

بگفتمش كه تو آنى كه در سراى وجود * ز بهر علت ايجاد گشته‌اى محرم

اگر نبود وجودت نداد عالم كون * بروز عالم تقدير بر زبان قلم

اگر نبود وجودت مفيض فيض وجود * نيافت خلعت ايجاد قامت عالم

اگر نه مخزن سر و لسان حق بودى * كه داد وقت تكلم جواب لا و نعم

كه بود مظهر نور ازل اگر نشدى * لواى شعشعه‌اى نوربخش كتم عدم

نهان به خلوت امكان مخدرات الَست * نمىزدى به فضاى بلى اگر تو قدم

از شاعران اصفهان با تخلص « لقمانى » .

در تاريخ چاپ كتاب « زاد الواعظين » ميرزا حسين عارفچه اصفهانى به سال 1373 چنين