شاعران فارسى سرا ( فارسي ) — الصفحة ١٩٢
سيد على فرزند رضى الدّين كمالى دزفولى
كمالى
كمالى
سيد على فرزند رضى الدّين كمالى دزفولى
سيد على فرزند رضى الدّين كمالى دزفولى
در هفدهم ذىالحجه 1330 در دزفول چشم بدين جهان گشود ، پس از مقدارى تحصيلات جديد به حوزه علميه پيوست و از دانشمندان همان شهر علوم دينى بياموخت ، چون مدارج علمى را طى نمود به وعظ و خطابه اشتغال ورزيد و بيش از چهل كتاب نگارش داد كه مهمتر از همه « تفسير قرآن كريم براى همه » هفت جلد و « سيماى دزفول » در ده جلد مىباشد .
داراى اشعارى است با تخلص « كمالى » بيشتر آنها نيكو و استوار ، در حدود هشتادسالگى اين قصيده را سروده است :
پيمانه‌ام به جرعهء آخر رسيده است * پايان شام تار و طلوع سپيده است
پستان زندگى كه پر از شير و شكّرست * طفل دلم به قطرهء آخر مكيده است
هر دانه ريخت در قفس من شكارچى * ريز و درشت مرغ گرفتار چيده است
خواندم كتاب شادى و غم را به روزگار * آن خواندنم بصفحهء آخر رسيده است
آن قد همچو تير كه بس بود استوار * از بار زندگى چو كمانى خميده است
آن مرغ خوش‌نواز كه خواندى سرود عشق * از شاخسار زندگى من پريده است
پيش از دراز خواب بظلمت‌سراى گور * از جنب‌وجوش پيكر من آرميده است
مرگ و حيات خويش نه در اختيار ماست * ميراند آنكه روز ازل آفريده است
ديديم با بصر نه بصيرت در اين جهان * باشد كه پيك مرگ مرا نورديده است
آواز « الرّحيل » شنيدى بپاى خيز * خرّوب بين كه از كف مسجد دميده است
رهوار خسته را تو رها كن كه مردنى است * تن را كه جان او به لبانش رسيده است
شد پنبه آنچه را كه چو جولاهه بافتيم * ديديم عاقبت كه گره‌ها بريده است
آن خودبزرگ‌بينى و آن شعلهء غرور * خاموش افتاده چو طبل دريده است
بر ذروه خيال اگر بال‌وپر گشود * آن مرغ سربريده به گورى طپيده است