شاعران فارسى سرا ( فارسي ) — الصفحة ١٨٢

ملا محمد على فرزند محمد رشيد قمى

در مدح مولا امير المؤمنين عليه السلام گويد :

نه هر برقى دليل ابر و آب است * نه هر گرمى نشان آفتاب است

نه هر برگى شميم سنبل آرد * نه هر بادى وزد بوى گل آرد

نه هر جنبش نسيم نو بهار است * نه هر گل آب و رنگ شاخسار است

نه هر بوئى عبير دل‌ستان است * نه هرجا سبزه خيزد بوستان است

نه هر لاله كه رويد رنگ باغ است * نه هر آتش كه افروزد چراغ است

نه هر بانگى نواى عندليب است * نه هركس دست كس گيرد طبيب است

نه بر منبر هرآن‌كس رفت و بنشست * روا باشد زدن بر دست او دست

نه هركس دعوى ما و منى كرد * تواند طالب حق را غنى كرد

كسى بايد در اين ره جست و چالاك * كه همسر باشد او را شاه لولاك

هميشه با پيمبر راز گويد * گهى ز انجام گه از آغاز گويد

به چشمش شاهد معنى نمايند * هزاران باب بر رويش گشايند

بود مرآت حق لوح جبينش * چراغ راه حق در آستينش

ز لوح دانش حق نكته خواند * جواب هر سؤالى را تواند

به غير راه حق راهى نپويد * همه از حق بگويد هرچه گويد

دل از نقش غرضها كرده ساده * هوسها را همه بر در نهاده

قمى

ملا محمد على فرزند محمد رشيد قمى

صوفى اديب نيكونگارش ، مدعى مراقبات و سير و سلوك و اينكه در مراقبه‌اى لقب « لسان العارفين » به دو داده‌اند ، اخبارى مسلك و از مريدان ميرزا محمد اخبارى نيشابورى بود ، به علوم غريبه اشتغال مىورزيد با اعتراف به اينكه از حدود شريعت بيرون مىباشد ، كتاب « گرداب عميق » از اوست .