شاعران فارسى سرا ( فارسي ) — الصفحة ١٧٨

مير عبد الرحيم فرزند نعمت موسوى قزوينى

بهار آمد زمان باده خوردن * ز دست ساقى مه رو بگلشن

ز صوت بلبل و آواز قمرى * غبار غم ز روى دل فشاندن

كه اين دير كهن دارد بسى ياد * فقيه و زاهد و شيخ و برهمن

بكعبه حاجى و زاهد به مسجد * مرا باشد بكوى عشق مسكن

عقاب عشق زاهد كى شود صيد * بدام و رد و تار سبحه از فن

بسى چابك سواران دلاور * كه مركبها در اين وادى دواندن

غزال عشق را ناورده در دام * بلا احصى ز تك اخسر بماندن

بسى زهر الم بايد چشيدن * بسا خون بايد از مژگان چكاندن

ز جان و دل گذشتن بايد اول * غبار هستى از دامن تكاندن

نه تحريك لب و جنباندن سر * بكنج مسجدى خود را طپاندن

نمودن دل ز غير دوست خالى * بجانان نقد جان از دل سپردن

بلى ( قدسى ) طريق عشق اين است * نه در دل غير و بر لب يار گفتن

عالمى است اديب ، مدرسهء علميه‌اى در قزوين ساخته و در آن مدرسه مجموعه‌اى به خط خود در سال 1265 نوشته است .

قصيدهء حضرت امام رضا عليه السلام را ترجمه كرده است بدين مطلع :

ناسازگارى فلك و ريب روزگار * سوز سرشك كرد ز چشمان ما روان

قزوينى

در قزوين سكونت داشت ، به فارسى و تركى شعر مىگفت ، به سال 1221 جنگى فراهم