شاعران فارسى سرا ( فارسي ) — الصفحة ١٦٣
عزلتى حافظ عزلتى
رفت فى البازار ديدى مهوش است * يك فسر تركست عبش ابرش است
يك كمر خنجر على جنبش طلاست * مثل مژگانش بلا المبتلاست
و على جنب دگر دست الشمال * سيف دارى مثل عبرويش هلال
فى القفا من كاكل مشكين هزار * فتنه‌اى دارى على هر سو سوار
يك‌قبا فى بر وراى عابى است * من نزاكت خشخشش بىتابى است
سرو نازى قامتش اما روان * ششمهايش آهو اما ناتوان
يك دهن دارى برخسار الفرنگ * مثل قلب العاشقين فى بوسه تنگ
عبروان او هلالى يا كمان * مو آن مژه تير خدنگى يا سنان
فى ميان ابروان خال سياه * قاب قوسين است او أدنى نگاه
لا كمر بل شعرة فى فيچ و تاب * لا كفل بل يك بغل من ماهتاب
و در قصيده‌اى طولانى گويد :
اى دلبرا آب الحياة معتق بدهانه * الماه طرة وجهه و الدر من دندانه
عزلتى حافظ عزلتى
عزلتى حافظ عزلتى
گويا از شاعران سدهء يازده يا دوازدهم بود ؛ عارف مطلع بر دانشهاى دينى روزگار خود ، به فارسى و تركى شعر مىسرود .
او راست :
مرا بشناس من مرآت اويم * نمودى از صفات ذات اويم
به صورت صنعتش را مىنمايم * به معنى نسخهء آيات اويم
به من شد مهر توحيدش نمايان * كه من نفى خود و اثبات اويم
منم خوان وجود حق تعالى * پر از نعمات بىغايات اويم