شاعران فارسى سرا ( فارسي ) — الصفحة ١٤٧

سيد عبد اللّه فرزند ابو تراب طباطبائى ، ضياء الدّين

و نيز اين دو رباعى از اوست :

ما صورت خود به كاغذى ساخته‌ايم * زين ره به خيال هركسى تاخته‌ايم

اين نغمهء مستانه در اين باغ نبود * ما گوش به حرف هركس انداخته‌ايم

* * *

درها ز خدا هميشه باز است به تو * بسته در روشنائى آز است به تو

معشوق على چه خوش برآمد به همه * مىخورده به ما و به نماز است به تو

از شاعران سدهء چهاردهم ، در شعر به « ضيا » تخلص داشت . در فرارسيدن ماه محرم گويد :

مه غم سر زد و دلها همه لبريز غم است * نوبت ماتم سلطان ملائك خدم است

اين مه آورده خبر باز ز كنعان بلا * يوسف آل نبى كشتهء تيغ ستم است

زين عزا گرد مصيبت نشسته است بعرش * لوح گريان و چه نى شور نوا در قلم است

انبيا را همگى رخت عزا گشته به بر * قامت ختم رسل از غم و اندوه خم است

مادرش نعره‌زنان با همه افواج ملك * حوريان موىكنان سينه‌زنان از الم است

آن يك عباس على گويد و ديگر قاسم * وز غم اكبر ناشاد در ايشان سقم است

حجت عصر در اين ماتم عظمى به خدا * عوض اشك روان از مژه سيلاب دم است

محتشم گرچه لب از مرثيه بنموده خموش * در عزاى تو شهنشاه ( ضيا ) محتشم است

ضيا

فاضل فقيه اديب شاعر ، در لغت و ادبيات عرب متبحر ، جمله‌اى از كتابها را به خط خود