شاعران فارسى سرا ( فارسي ) — الصفحة ١٠٩

زمزم مير محمد معروف به ميرزا آقا فرزند مير محمد على حسينى

گريه و زارى مدامش كار بود * انس با غير نبيّش عار بود

بعد چندى باز آمد دل ملول * از براى ديدن قبر رسول

تا كه روزى دخت ختم المرسلين * گفت با زوجش امير المؤمنين

كى پسر عم قلب من بگرفته غم * هستم از هجر پدر اندر الم

از اوان فوت بابم تا به حال * نامده بر گوش من صوت بلال

كن طلب آن را كه آيد اين زمان * مثل ايام پدر گويد اذان

پس بقول حضرت خير النسا * خواست آن سرور بلال باوفا

امر فرمودش اذان گويد بلال * شايد از قلبش رود زنگ ملال

پس به امر حيدر و بنت رسول * قول ايشان را بجان كرد او قبول

گفت او اللّه اكبر چار بار * بعد از آن توحيد ذكرش شد دوبار

چون محمد را رسول اللّه گفت * فاطمه با قلب محزون آه گفت

نام بابش را چه زهرا زان شنيد * صيحه و آه و فغان از دل كشيد

حالت غش آمد اندر فاطمه * شد امير المؤمنين در واهمه

گفت با وى كى بلال نامدار * ما بقىّ اين اذان را واگذار

فاطمه نام پدر را چون شنيد * جامهء بىطاقتى بر تن دريد

بيهشىّ و غش هويدا شد در او * رفت از دنيا اذان ديگر مگو

مطِّلع شد چون بلال از اين مقال * كرد او ترك اذان و گشت لال

هم ز بعد از فوت شاه انس و جان * او نگفتا از براى كس اذان

صاحب مجمع نوشت با ميل و عشق * فوت آن را بود در شهر دمشق

رفته از طاعون از اين دار فنا * سوى جنت كان بود دار بقا

مدفنش را گفته در باب صغير * بوده او اندر حياتش بس دلير

عمر او بوده است در شصت و چهار * زندگى كرده است اندر روزگار

نيز فرموده است آن عالىنسب * فوت آن را بوده در شهر حلب