شاعران فارسى سرا ( فارسي ) — الصفحة ١٠٣

شيخ محمد فرزند شيخ عبد الحسين رشتى

خود دلبرم آمد برم * در منزلم در بسترم

گفتا كه عشقت در سرم * بر جان من لنگر زده

گفتا تو را مىخواستم * اندام خود پيراستم

با پاى خود برخواستم * با دست لرزان در زده

خواهم در اين نيمه شبت * لب را نهم من بر لبت

با شهد لب مستت كنم * همچون كسى ساغر زده

اكنون كه تو باشى و من * از من درآور پيرهن

گاهى به من بوسه بزن * گه دست پائين‌تر زده

اين‌گونه اين زلفان من * درّ عدن دندان من

اين سينه اين پستان من * موى سرم را فر زده

اين ساعد و دستان من * اين ناف و پاها ران من

در اختيارت جان من * بوسه بر اين پيكر زده

شب را غنيمت دان پسر * شايد نيابيم دگر

مست و خراب و بىخبر * دلها ز بهرم پر زده

تو خود هميشه بهر من * بر تن دريدى پيرهن

اكنون نمىگوئى سخن * حرفى ز من مادر زده

خود آمدم اندر برت * حاضر شدم در بسترت

فكر دگر دارد سرت * قلب دگر جا سر زده

شايد ندانى كيستم * حورى پرى يا چيستم

آنم كه با نوك مژه * بر قلبها خنجر زده

چون خسته گرديد از سخن * با آه و اندوه و محن

لب‌دوخته بسته دهن * آتش بجانم در زده