راهنماى دانشوران در ضبط نامها ، نسبها و نسبتها ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٤٢
« م »
روندگان طريقت . . . 180
ريزم ز مژه . . . 125
« ز »
« ز »
ز بس‌كه خاك . . . 479
ز دانش به اندر . . . 523
ز دست ديده و دل . . . 76
ز روى اين چمن . . . 137
ز گرد شير شكارش . . . 273
زمانه پندى آزاده . . . 345
زمانه دست مرا . . . 155
ز مهر خوب‌رويان . . . 154
ز نايبان رخ و چشم . . . 98
زهى نادان كه . . . 438
زير گل تنگدل . . . 125
« س »
« س »
ساريست سرّ عشق . . . 125
سر به بالين . . . 140
سيرتى كان . . . 348
« ش »
« ش »
شاد باش اى . . . 347
شاها بايد كز تو . . . 393
شب تا به روز كار . . . 231
شعر او را برشمردم . . . 345
شگفت نيست . . . 196
شمس چون جلوه . . . 446
شمع از چه چو من . . . 268
شنيدم ز دانش‌پژوهى . . . 86
« ص »
« ص »
صوفى كه به . . . 453
« ط »
« ط »
طرفه حالى است كه . . . 70
طلب كردن علم از آن . . . 316
« ع »
« ع »
عجايبات جهان . . . 446
عشق است و بس‌كه . . . 125
عطّار روح بود . . . 419
عنقاى مغرب است . . . 393
« غ »
« غ »
غرّه مشو كه . . . 372
غواصى كن گرت . . . 256
« ف »
« ف »
فرمان خرد بر دل . . . 232
« ق »
« ق »
قامت دلكش و رخسار . . . 285
قدر مردم سفر . . . 98
قرب نى بالا . . . 348
« ك »
« ك »
كار پاكان را . . . 347
كنه خردم در خور . . . 313
كورى نمىرود . . . 472
كو سوخته‌اى كه . . . 69
كه كرد كار كرم . . . 120
كيپاپزان سحر . . . 68
كى رفته‌اى ز دل . . . 69
« گ »
« گ »
گر در ره شهوت . . . 43
گر دست بر آن . . . 345
گر دست بر آن . . . 448
گر گوهر طاعتت . . . 261
گر مديح و آفرين . . . 196
گر ناز كشى . . . 82
گفتا بهاى بوس . . . 232
گفتم بشمارم خم . . . 230
گفتم سخنت شكسته . . . 120
گويند صبر كن . . . 279
« م »
« م »
ما برون را . . . 348
ما خانه‌خراب . . . 232
ما را همه ره . . . 69
مار بينش چه . . . 162
ما گمرهيم . . . 443
ماييم طالبان ره . . . 70
مپرس از من . . . 438
مرا به تجربه معلوم . . . 285
مرا به عشق . . . 309
مرا پير داناى . . . 423
مرد بايد كه دانش آموزد . . . 168
مشنو اى جان كه . . . 68
معانى هرگز . . . 438
معدوم شد مروّت . . . 129