راهنماى دانشوران در ضبط نامها ، نسبها و نسبتها ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٩٢
صلخب :
لا يطلب الوتر الا كابن ذى يزين * فى البحر لجج للاعداء احوالا
اتى هرقلا و قد شالت نعامته * فلم يجد عنده القول الذى قالا
ثمّ افتحى نحو كسرى بعد تاسعة * من السنين لقد ابعدت ايغالا
حتّى انى ببنى الاحرار يقدمهم * تخالهم فوق متن الأرض اجبالا
لله درهم من عصبة خرجوا * ما ان رأينا لهم فى الناس امثالا
غلبا جحاجحة بيضا مرازبة * اسدا تربب فى الغيضات اشبالا
فاشرب هنيئا عليك التاج مرتفقا * فى رأس غمدان دارا منك محلالا
تلك المكارم لا قعبان من لبن * شيبا بماء فعادا بعد ابوالا
و فرزندش اميّة بن ابى الصلت نيز در شمار شاعران و همان كسى است كه از بعثت پيغمبرى خبر داد و آرزومند بود كه خود آن پيغمبر باشد و چون به آرزويش نرسيد و محمّد برانگيخته شد بر او حسد برد و از گردن گرفتن دينش سرباززد و چون جانش آهنگ رفتن كرد گفت :
كلّ عيش و ان تطاول يوما * صائر مرة إلى ان يزولا
ليتنى كنت قبل ما قد بدا لى * فى رءوس الجبال ارعى الوعولا
صلتان : با فتح اوّل و دوّم بر وزن طيران به معنى دليرمرد لقب قسم بن خبيئه « 1 » است در شمار شعراى عبد القيس و از نظم اوست :
اشاب الصغير و افنى الكبير * كر الغداة و مر العشى
إذا هرمت ليلة يومها * اتى بعد ذلك يوم فتى
نروح و نغدو لحاجاتنا * و حاجة من عاش لا تنقضى
تموت مع المرء حاجاته * و تبقى له حاجة ما بقى
إذا قلت يوما لمن قد ترى * ارونى السرى اروك الغنى
و سرك ما كان عند امرى * و سر الثلاثة غير الخفى
و صلتان همان كسى است كه ميان فرزدق و جرير داورى كرد و فرزدق را بر جرير در كرم نسب و جرير را بر فرزدق در شاعرى فضيلت داد و در آن باره اشعارى نظم كرد و نظر خود را در اشعار خود نمود .
صلحى :
صلحى :
با كسر و سكون منسوب است به صلح از قراى واسط و اين قريه از نهرى كه از شرقى دجله جدا شده است و آن را فم الصلح گويند مشروب گردد و از آن قريه است ابو الخير مصدق ابن شبيب بن حسين صلحى در شمار نحويان و از شاگردان ابن خشّاب و هم در طبقهء محدّثان و متوفّى 605 .
صلخب :
صلخب :
با فتح خاى نقطه‌دار بر وزن جعفر نام پدر عمارة بن صلخب ازدى است در شمار دليران كوفه و از كسانى است كه با مسلم بن عقيل بيعت كرد و مردم را به امام حسين عليه السّلام خواند و پس از شهادت مسلم ، ابن زياد او را به زندان افكند و سپس كشت .
نگارنده گويد : « نام پدر او را صلخب نوشته‌اند
( 1 ) - خبيئه : بر وزن شريفه چيزى است كه پنهان كنند و از اعلام است ( مؤلّف ) .