راهنماى دانشوران در ضبط نامها ، نسبها و نسبتها ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٥٨
خوله :
ماجد بحرانى است و احمد بن محمّد خوزانى اصفهانى در طبقهء شعراء بدان منسوبند و از شاعر خوزانى است :
خذ في الشباب من الهوى بنصيب * ان المشيب اليه غير حبيب
ودع اغترارك بالخضاب و عاره * فالشيب احسن من سواد خضيب
خوستى : با فتح و سكون منسوب است به خوست و آن نام ناحيتى است در طخارستان از اعمال بلخ و ابو على حسن بن ابى علىّ بن حسين خوستى طخارستانى در شمار محدّثان و متوفّى 518 بدان منسوب است .
خوط :
خوط :
با ضمّ و سكون به معنى تنومند و نيكوسرشت نام خوط بن عبد العزّى و خوط انصارى است كه هر دو در سلك صحابه منظوماند .
خولانى :
خولانى :
با فتح و سكون منسوب است به خولان ابن عمرو پدر قبيلهاى كه در شام زيستند و ابو مسلم عبد اللّه بن ثوب خولانى از اعلام تابعان و يكى از هشت زاهد مشهور و متوفّى 52 به دو منسوب است .
نيز ابو عبد الرحمن طاوس بن كيسان خولانى يمانى وى نيز از اعلام تابعان و در شمار فقيهان و پارسايان و متوفّى 106 . ابن خلّكان نوشت كه يك روز پيش از ترويه در مكّه از جهان برفت و از فزونى مردم ، جنازه را بيرون بردن نتوانستند تا ابراهيم بن هشام مخزومى امير مكّه پاسبانان فرستاد كه مردم را از مزاحمت يكديگر بازدارند و عبد اللّه ابن حسن بن حسن [ بن ] علىّ بن ابى طالب عليهما السّلام سرير ( تابوت ) را بر دوش نهاد و عمامهاش از سرش بيفتاد و ردايش از پشت سر دريد .
نيز احمد بن محمّد اشبيلى معروف به ابن ابار خولانى در طبقهء شعراى توانا تا جايى كه قدرت او را بر نظم كسى انكار نكرد و اين غزل دلپذير از اوست :
لم تدر ما خلدت عيناى فى خلدى * من الغرام و لا ما كابدت كبدى
افديه من زائر رام الدنو فلم * يسطعه من غرق فى الدمع متقد
خاف العيون فوافانى على عجل * معطلا جيده الا من الجيد
عاطيته الكاس فاستحيت مدامتها * من ذلك الشنب المعسول و البرد
حتّى إذا غازلت اجفانه سنة * و صيرته يد الصهباء طوع يدى
اردت توسيده خدى و قلت له * فقال كفك عندى افضل الوعد
فبات فى حرم لا غدر يذعره * و بت ظمآن لم اصدر و لم ارد
بدر الم و بدر التم ممتحق * و الافق محلولك الارجاء من حسد
تحير الليل منه اين مطلعه * اما درى الليل ان البدر فى عضدى
و در سال 433 درگذشت .
خوله :
خوله :
با فتح و سكون بر وزن دوره به معنى مادهء آهو از اعلام زنان است و نام بيست زن صحابى از جمله : خوله دختر حكيم بن اميّه همسر عثمان بن مظعون از زنان نيكوكار و همان زنى است كه پس از مرگ شويش خود را به پيغمبر [ صلى اللّه عليه و آله ] هبه كرد و اين آيه فرود آمد :