تذكرهء مآثر الباقريه ( فارسي ) — الصفحة ٨٠

كافى 35

زهى حذاقت « 1 » صايب ، كه نيك دريابد * دواى هر مرضى ، بىتوسط شريان

مگر ز رشحهء كلك تو شد نوالهء نحل * كه در عسل شده خاصيت شفا پنهان

اگر ز منبع فيض تو ، شخص ناميه را * ز دست مرحمتت ، قطره‌اى چكد به دهان

شود ز گل ، همه اطراف خاربن ، گلشن * شود ز سبزه ، همه عرصهء دمن ، بستان

سزد اگر نكند چرخ ، بعد از اين حركت * كه بود بهر حدوث زمان تو ، پويان

كف نوال تو بخشد اگر ، برون آيد * به يك‌زمان ، همه پروردگان معدن و كان

هميشه بوده بر ارباب دين تو را و بُوَد * تعلّقى كه مر ارواح راست با ابدان

سخن درست بگويم به صورت تو گلى * نرسته است و نرويد به گلشن امكان

چه باك از آفت آخر زمان و فتنهء دهر * در اين ديار كه همچون تويى است پشتيبان

گر افتخار كنند اهل اصفهان شايد * به ذات عالى تو ، بر اهالى بلدان

حسود جاه تو بسيار شد ، ولى غم نيست * سپهر را چه زيان از تكاثر ديوان

شكُفت بس گل مدحم ز باغ طبع و هنوز * هزار راز به دل كرده‌ام چو غنچه نهان

به عزم وصف تو در عرصهء خيال كند * سمند فكر به انواع مختلف جولان

زبان به مدح تو خواهد گشود چون سوسن * گلى كه بشكفد از جيب تربت حسّان

به نيم گوشه نظر از كمال لطف و كرم * مرا ز ورطهء خونخوار جهل باز رهان

به سينه‌ام ز ره لطف دست رد مگذار * كه سنّتى است موظف به بندگان ، احسان

نخواهم از تو دِرَم ، بر دَرَم پناهى ده * كه اين عطيّه مرا دولتى است جاويدان

هميشه تا ز ره قرب و بعدِ خسرو شرق * خزان ، بهار شود گاه و گه بهار ، خزان

شود مزارع آمال دشمنان ، محرق * بود حدايق اقبال دوستان ، ريّان

و له ايضا « 2 »

كريمى كه ماء معين وجودش * شده از سحاب كرامت مقطّر

فروزنده ماهى كه نور ضميرش * كند اكتساب ، آفتاب منوّر

محيط شرف ، گوهر بحر معنى * سحاب كرم ، مظهر لطف داور

به علم و كمال ، آسمانى مكوكب * به حلم و حيا ، بوستانى مخضّر

( 1 ) - حداست ( 2 ) - ايضا فى المديحه