تذكرهء مآثر الباقريه ( فارسي ) — الصفحة ٢٧١

وصال 237

ابو الامّة ، سراج المدلهمّة ، كاشف الغمّة * به تدبير و به دانش ، عقل اوّل ، باقر ثانى

نزارى نسبت و فربه ز رايش پهلوى ايمان * عدن پردازْ دست او ز بخشش‌هاى عدنانى

قريشى سيّدى ، كز اجتهادش ، صد شكست آمد * ز حجّتهاى ايمانى ، به حكمت‌هاى يونانى

چرا درياى گوهرزاش خوانم ، ز آنكه از دريا * نزايد گوهرى الا ز نيرنگات نيسانى

مرا حيرت همىخيزد ز دست او و كلك او * كه اين از آن فزون ، يا آن از اين در گوهر افشانى

اگر گويم كه كلكش ، چون كنم با دست جود او ؟ * كه تنگ آمد ز بذلش ، پهنهء امكان ز دامانى

و گر گويم كه دستش ، چون كنم با گوهر كلكش ؟ * كه ننگ آرد ، اگر با اخترش خوانم به همسانى

اگرنه ميزبان جود او باشد كه پندارد ؟ * كه آز از هيچ خوانى سير برخيزد ز مهمانى

اگرنه معجز است ، اين چيست ، كز هر فن ز دانايان * دو صد بابت فروخواند ، چو زان يك‌فصل برخوانى ؟

اگر از كوه [ بر ] گيرى ور از دريا ، تهى گردد * ولى بر دولت و علمش ، فزايد هرچه بستانى

كجا طايى ؟ كه تا چون جيم جود هاشمى بيند * چو دالش پشت خم گردد ، كشد لايش به پيشانى

جوارش‌هاى نغز طوسى 245 و مكّى 246 و حلى 247 را * بسى خورديم و درمان بود با جلّاب گيلانى 248