تذكرهء مآثر الباقريه ( فارسي ) — الصفحة ٢٤٧

آتش 209

چه پروا ، گر بدانديشش ، نيايد سال و مه پيشش * چه‌سان تاب زمرّد ديدن آرد ديدهء افعى

الا اى آنكه در علم و عمل در تودهء اغبر * نكرده چون تويى ، بر مسند شرع نبى ، مأوا

نبودى گر به باطل ، ملك و مالم ، غصب در عالم * گرم خاطر نبودى در گزند چرخ غم‌فرسا

بسى دُرها به مدحت سفتمى كز قدسيان آمد « 1 » * به گوش هوش هر سامع كه « آتش » مرحباً ، اهلا !

به وصفت شعر مىگفتم كه « شعرى » در فلك گويد * حماك اللّه ! روشن « 2 » شد ز شعرت ديدهء شعرا

بود تا در جهان از سبزى و سرخى اثر ، يا رب * به زير چرخ نيلىرنگ ، يعنى گنبد خضرا

هميشه دوستانت را سرسبز و دل خرّم * دمادم دشمنانت را ز خون دل ، رخ اعدا

( 1 ) - آيد ( 2 ) - كه روشن