تذكرهء مآثر الباقريه ( فارسي ) — الصفحة ٢٣٩

طلعت 204

مسجدى شمع شبستانش ، رخ اهل ورع * مسجدى قنديل محرابش ، دل اهل وفا

مهر ، از قنديل محرابش برد هر صبح ، نور * ماه ، از شمع شبستانش دهد هر شب ، ضيا

مسجدى چشم فلك را آب صافش روح‌بخش * مسجدى چشم ملك را خاك پاكش توتيا

ساجد و راكع ، در آن اهل ورع ، چندان‌كه هست * زاهد گردون به خاك آستانش ، جبهه‌سا

قبله ، شايد كز صفا آرد به محرابش سجود * جبهه سايد بىريا ، عرشش به فرش بوريا

پايه‌اش در محكمى محكم ، چنان كاركان دين * صفّه و ايوان و طاقش هم بر اين دعوى ، گوا

كعبه‌آسا از شرف ، شايد به خود بالد ، كه هست * هم بنايش دلپذير و هم فضايش دلگشا

هر درش از دلكشى ، بابى چو ابواب جنان * كاهل عصيان را به راه راست باشد رهنما

بر بنا و بانىاش ، تا حشر باشد بر زبان * هم فلك را آفرين و هم ملك را مرحبا

زين بنا اندر سما خوانند هردم قدسيان * كايزدش بخشد جزاى خير ، فى يوم الجزاء

الغرض چون ساخت اين مسجد ز بهر حق كه شد * از صفايش كعبه پيدا ، مسجد اقصى به پا

كلك « طلعت » از پى سال بنايش زد رقم * « مسجد سركار سيّد ، كعبه باشد از صفا » 206