تذكرهء مآثر الباقريه ( فارسي ) — الصفحة ١٩٦

مشرب « 1 »

شدى ز رايش اگر مقتبس ، درخشان مهر * نديد رنج كسوف و نيافت بيم زوال

سمى قبله پنجم ، امام با اعزاز * كه برزدوده ز مرآت شرع زنگ ضلال

به مجلسش چو گرايى ز جنّت است نشان * ز مدرسش چو سُرايى ، بهشت راست مثال

نشسته‌اند دوصد فضل و جعفرش ز يمين * ستاده‌اند دوصد معن و حاتمش ز شمال

مرا به قرنش بس فخرها كه بر اقران * مرا به عصرش بس طعنه‌ها « 1 » كه بر امثال

مراست دامن و دل از تو اى جهان كرم * هماره خالى و پُر ، از چه ؟ از ملال و لآل

به گوش مردم نادان ، مديح توست همى * چنان‌كه گوهر ارزنده آورى به جوال

چو عزم بوسشِ درگاهت آورم ، آرند * جهان جانى و جان جهانى ، استقبال

نه جان ز شوق درت همرهى كند با جسم * نه جسم همرهى آرد به جان ز استعجال

خدايگانا ! ازبس ملالت بىحد * به روزگار مرا بسته است پاى خيال

« زواره » شعر نشايد سرود ليك مرا * ز نظم چامه ، به دست اندر است سحر حلال

در آن خرابه مدينه ، جماعتى نااهل * به اين بهانه كه ما خود پيمبرى را آل

به هرچه اسم شقاوت ، بسى كنند اصرار * به هرچه رسم سعادت ، بسى كنند اهمال

اگر مصاحبت آن گروه بىادراك * و گر معاشرت آن جهان‌ْجهانْ جهّال

مشابه دل و اندوه ، معاين سر و درد * حكايت كف و نشتر ، حديث سنگ و سفال

اگر ز هفته و مه‌شان كسى كند پرسش * ور از ليالى و ايّامشان كنند سؤال

نه شب ز روز توانند تفرقه ، نه دهند * تميز هفته زمه ، امتياز ماه ز سال

رهى نوازا ! باشد رهى بدان خوش‌دل * ملك مقاما ! باشم همى بدان خوشحال ؛

كه تا به جايزه‌ام ، خدمتى كنى معلوم * كه فارغ آيم از صحبت چنان ارذال

وز آن سپس به دعايت زبان گشايم من * كه باد حافظ جاه تو ، واهب متعال

هماره تا به ثوابت ، ثبات هست و درنگ * هميشه تا به كواكب شرافت است و و بال

هميشه خاطر اعدات با كدورت هجر * هماره خاطر احباب « 2 » شادمان به وصال

سپاس و شكر دو نعمت به شرط قدرت طبع * مراست ورد زبان تا بود مجال مقال

دعاى دولت تو بالعشىّ و الابكار * سپاس نعمت تو بِالْغُدُوِّ وَ الْآصالِ *

( 1 ) - طعن‌ها ( 2 ) - احبابت