تذكرهء مآثر الباقريه ( فارسي ) — الصفحة ١٩٣

حكيم 143

قد او همچو قامت طوبى * لب او همچو چشمهء كوثر

زلف مشكين به روى او گويى * كه به گلبرگ ، تودهء عنبر

هرچه از لعل او ، همه شيرين * هرچه از قند او ، همه شكّر

جز رخ و زلف او نديد كسى * كه شب تيره در برآرد خور

جز قد نازپرورش ، سروى * نشنيدم كه سنبل آرد بر

ديد در كنج غم مرا تنها * خواب بر من حرام گشته و خور

پايم از جور آسمان در گِل * دستم از ظلم روزگار به سر

آسمان از براى كشتن من * بسته است از مجرّه ، تنگ كمر

تيغ بيداد در كف بهرام * خنجر كين به دست كيوان در

داده فتوا به خون من برجيس * تير ، فتواش برده بر دفتر

نه انيسى مرا به پيش ايدون * نه رفيقى مرا به سر ايدر

چون مرا تلخ‌كام ديد و فكار * لب شيرين گشود و ريخت شكر

گفت : « اى آنكه عكسى از رايت * در فلك هست خسرو خاور

از فروغ ضمير صافى تو * گشت روشن چراغ فضل و هنر

خرد اندر سرشت تو مُدغم * هنر اندر ضمير تو ، مضمر

اى كه از راى روشنت باشد * دست موسى همى به جيب اندر

تو بدين مايه فضل ، از چه سبب * آسمان خونت آورَد به جگر ؟ »

گفتم : « اين‌جور ، خاصهء من نيست * آسمان است خصم اهل هنر »

گفت : « اگر خواهى از حوادث دهر * ايمنى جويى ، اى حميده سَير !

روى آور به درگهى كه بود * امن با وى ، چو با عرض ، جوهر

درگهى كش ملك بود دربان * درگهى كش فلك بود چاكر »

گفتم : « اين آستانه ، كش گويى * درگه كيست ، اى بلنداختر ؟ »

گفت : « درگاه نايب مهدى * باقر آن سبط موسى جعفر »

همه در بند حكمش ، ار چه قضا * همه در قيد امرش ، ارچه قدر

راعى امن او به شرق و به غرب * داعى جود او به بحر و به بر