تذكرهء مآثر الباقريه ( فارسي ) — الصفحة ١٦٩

فرهنگ 120

قصيده

الا اى شكن در شكن زلف دلبر * عبير بهشتى تو يا مشك اذفر ؟

نه ابرى ، شوى مهر را از چه حاجب * نه شامى ، كشى ماه را از چه در بر ؟

ز آهن زره ساخت داود ، روزى * تو اينك زره سازى از مشك و عنبر

ز آذر ، دُخان برشود گر به بالا * تو پيچان دخانى كه آيى بر آذر

شب تيره‌ات خوانم و اين شگفتى * كه مهرت به حلقه است و ماهت به چنبر

كمند بلايى و جان از تو لرزان * سپاه ظلامى و دل از تو مضطر

چو بر روى خوبان زنى حلقه ، گويم * به بال تذرو است طوق كبوتر

همين اندر آتش نسوزى گمانم * كه بنشست روزى غباريت از آن در

در فخر دوران كه هر روز و هر شب * برويد غبارش ملائك ز شهپر

ز پنجم امام است بستوده نامش * به هفت آسمان ، فخر از آن داده و فر

هنر با وجودش چو نور است و انجم * شرف با جنابش چو چرخ است و محور

سخا و كف راد او موج و دريا * عناد و دل پاك او ، آب و آذر

ز كلكش بيانى و حرز ارسطو * ز راهش غبارى و آب سكندر

به ذاتش چه نسبت دهم مهر تابان * سها را چه نسبت به خورشيد خاور

فلك چيست با عقد پروين بر آن در * يكى زال‌رويى است سيمش به چادر

بر اعداى دين كلك معجز نگارش * يكى ذو الفقار است بر قوم خيبر

تو را قاف قدر آن‌چنان پايه بالا * كه سيمرغ و هم اندرو ريخته پر

به تعبير شخصى و عقلى ، منزّه * به تصوير جسمى و جانى ، مطهّر

چو جودت عيان ، بحر را آب و هاون * چو عزمت روان ، چرخ را باد و چنبر

تو را روشن ، ار چرخ را سرّ مدغم * تو را ظاهر ، ار دهر را رمز مضمر

تو را بود تن « 1 » ، زيب گاه رسالت * روا بود اگر بعد احمد پيمبر

مگر آسمان زى جناب تو مىديد * كه هر شامش افتد كلاه زر از سر

نثار رهت چرخ را هرچه زينت * غبار درت عرش را هرچه زيور

( 1 ) - تن بود