تذكرهء مآثر الباقريه ( فارسي ) — الصفحة ١٦٧

مسكين 119

زهى از تو ملك شريعت ، مزيّن * ز نور تو ، بزم حقيقت ، منوّر

ز عزّ و شرف ، بر سر چرخ سايد * ز پاى همايون تو پاى منبر

دم عيسى اندر كلام تو مدغم * كف موسى اندر ضمير تو مضمر

به گلزار تقوى و زهد تو ، گلچين * بسى همچو سلمان و مقداد و بوذر

مبدل به تسبيح و تهليل گشته * به عهد تو ، صوت دف و چنگ و مزمر

نشان مى ار در خُم چرخ يا بى * به هم بشكنى يك‌دم ، اين هفت چنبر

به آب بقاى شريعت برم پى * اگر باشدم خضر لطف تو رهبر

جمال تو در مجمع درس باشد * مهى كش بر اطراف آورده « 1 » اختر

وجود تو در كشور علم باشد * شهى كش جهان بنده باشند و چاكر

ز خاك رهت ، چشم معنى ، مكحّل * ز مهر رخت چرخ دانش ، منوّر

وجود تو مر جسم ادراك را جان * علوم تو مر شهر اسرار را در

براى نثار تو آرند دايم * ز بهر وجود تو زايند يكسر ؛

عسل نحل و گل ، خار و بر ، شاخ و دُر ، يم * رطب ، نخل و نى ، شهد و كه ، لعل و كان ، زر

ز بحر كمال تو گرديده فايض * گنهكار و مؤمن ، مسلمان و كافر

ز خوان نوال تو ، پيوسته منعم * ضعيف و توانا ، فقير و توانگر

سحاب سخايت ، ز الواح شسته * خط بخشش حاتم و فضل و جعفر

جهان از تو گيرند انعام ، گويى * به خوان تو رزق بشر شد مقرّر

نباشد ثناى تو چون حد مسكين * كند بر دعايت كنون ختم ، دفتر

بود تا ز مه روشن ، اطراف گردون * بود تا ز خور ، انور ، اكناف خاور

جمال تو در محفل علم ، روشن * عذار تو در مجمع شرع ، انور

( 1 ) - بربسته